در خصوص بازار جهانی لوله و تعامل آن با بازار داخلی توضیح دهید.
این مساله را از چند جنبه می توان در نظر گرفت و مورد بررسی قرار داد. اول این که باید دید در بازار جهانی، در کشورهای دیگر کاربرد لوله به نسبت کشور ما چقدر است و ثانیا" این که از لحاظ قیمتی در چه وضعیتی است. ما خوشبختانه از نظر نعمت های خدادادی مثل نفت و گاز در رده های اول دنیا هستیم و طبیعتا" بویژه در بخش گاز چند سالی است که پروژه های بسیار زیادی تعریف شده برای این که هم بتوانند گازرسانی به داخل کشور را بطور کامل پوشش دهند و هم به نقطه هدفی که برای صادرات در نظر گرفته اند، برسند. پس، از این منظر، حداقل به لحاظ رده تعریف پروژه، جزء کشورهای ردیف اول دنیا هستیم، حالا اگر پروژه ها انجام نمی شود، این مساله دیگری است. از نظر حجم و کاربرد هم در داخل کشور توان بالایی داریم، ولی از لحاظ قیمت بویژه در پروژه های نفت و گاز، چون به مواد اولیه ای که از خارج وارد می شود، وابسته هستیم، طبیعتا" قیمت تمام شده ما بالاتر است و این هم چیزی نیست که دست شرکت لوله ساز باشد.
همکاری دولت در این میان، حرف اول را می زند. بعنوان مثال، اگر دولت عوارض را از روی مواد اولیه ای که وارد می شود، بردارد، بخشی از ماجرا از این طریق حل می شود. ما مجبور هستیم گران بخریم و وارد کنیم. اگر دولت به ما در زمینه خودکفا شدن برای تولید مواد اولیه کمک کند، در این صورت، ما توان رقابتی خود را در بازارهای دنیا بدین صورت، افزایش داده ایم.
اگر کشوری مثل چین یا هند قیمت تمام شده اش بسیار عالی درمی آید، برای آن است که دولتش واقعا" حمایت می کند. بدین ترتیب، کشور هند موفق شده طی 10 الی 15 سال اخیر، فولاد سازی اش را تقویت کرده و کارخانه های جدید لوله سازی راه اندازی کند. هم اکنون در این کشورها، فاصله میان کارخانه های تولید لوله و مواد اولیه در حد چند کیلومتر هم نیست و همه در یک مجتمع قرار دارند.
ما کارخانه های لوله سازی داخل، ظرفیت تولیدمان بالا است. اگر مواد اولیه و ورق داشته باشیم، پروژه های داخلی را می توانیم پاسخگو باشیم.
چشم انداز صنعت لوله در سطح ملی و منطقه ای را چگونه می بینید؟
شاید بتوان گفت که این چشم انداز مبهم است. نمی توان گفت که صنعت لوله سازی رو به رشد یا رو به افول است. در سطح منطقه، کشورهای عربی هر ساله یک کارخانه لوله سازی راه اندازی می کنند. ترکیه تاکنون 5 کارخانه لوله سازی اسپیرال راه اندازی کرده است و این در حالی است که چندان پروژه نفت و گاز ندارد. ولی در داخل، مادامی که مشکل مواد اولیه حل نشود، چون وابستگی وجود دارد، نمی توان گفت که صنعت لوله رشد داشته است.
طی سال های اخیر تعداد کارخانه های کوچک لوله سازی افزایش داشته ولی به جرات می توان گفت که برای پروژه های بزرگ نفت و گاز، به علت وابستگی به مواد اولیه، چشم انداز خوبی متصور نمی باشد. مگر آن که کشور از حالت تحریم خارج شود. ما می توانیم خودکفا شویم و خود، مواد اولیه تولید کنیم، باید اراده کنیم.

بزرگ ترین چالش ها در زمینه بازار لوله چیستند؟
بحث مواد اولیه، بزرگ ترین چالش است. صنعت لوله سازی تا مواد اولیه نداشته باشد، نمی تواند به پیش رود. هر وقت خودمان مواد اولیه تولید کنیم، می توانیم بگوییم از این چالش تا حدی عبور کرده ایم. هند و چین اکنون این کار را شروع کرده اند. در حال حاضر، ما مواد اولیه خود را عمدتا" از آلمان، کره جنوبی، بخشی از بلژیک، چک، چین و هند تهیه می کنیم که البته تلاش داریم بیشتر از کره جنوبی وارد کنیم چون هم کیفیت بالایی ارایه کرده است و هم قیمت ها بسیار مناسبند. البته کیفیت مواد اولیه ژاپن هم بسیار خوب است مانند آلمان ولی قیمت تمام شده اش بالا است.

به نظر شما، برگزاری این کنفرانس تا چه حد می تواند در زمینه ارایه راهکارها در این صنعت موثر واقع شود؟
با توجه به تمامی مسایل حاشیه ای برگزاری چنین کنفرانس هایی، شاید یکی از مزیت های آن، تخصیص حداقل یک کنفرانس بطور خاص به صنعت لوله است. با این حال، باید مشکلات گفته شود و سپس راهکارها ارایه گردد، پیگیری این مسایل و مثبت بودن آن با بانیان و برگزار کنندگان این کنفرانس ها است. اگر مسایل اصلی بررسی شود، و ببینند در این یکسال چه اتفاقاتی افتاده، آن وقت می توانیم راجع به موثر بودن آن اظهار نظر کنیم. باید راهکارها بصورت یک سند ملی اجرایی در بیاید.
سهم بخش خصوصی در صنعت لوله و خطوط انتقال نفت و گاز چقدر است؟

این سهم ، سهم بالایی است و تقریبا" تنها لوله سازی اهواز است که دولتی است و نوع خاصی از لوله ها را تولید می کند. ما تنها شرکتی هستیم که هر سه روش تولید لوله، بصورت اسپیرال، روش جوشی زیرپودری و روش معمولی جوش الکتریکی را بکار می بریم.